Κύριοι, δε βρέχει, σας φτύνουν

Λείπει η ταύτιση, απουσιάζει το όραμα, δεν υπάρχει κανένα αγωνιστικό ή εταιρικό ή εμπορικό πλάνο. Ο Γιάννης Φουρνάρος γράφει για τους «πρωταγωνιστές» παράγοντες...
Γιάννης Φουρνάρος
10/11/2016 • 02:18
Εγραψαν ιστορία
  • shares
Έβλεπα τις προηγούμενες ημέρες στο novasports stories την εκπομπή timeline. Πρόκειται ουσιαστικά για το review μίας σεζόν. Παρακολούθησα την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό του 1995-96. Περιττό να αναφέρω ότι ταξίδεψα σε ένα άλλο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σίγουρα καλύτερο, με βάση τους ποδοσφαιριστές που είχαν οι ομάδες. Σίγουρα ομορφότερο – και αυτό θέλω κυρίως να σχολιάσω – καθώς τα γήπεδα ήταν γεμάτα. Με οπαδούς και των δύο ομάδων. Με τις παθογένειες βέβαια που έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο και που ήδη είχαν αρχίσει να ποτίζουν το είναι του.

Σ’ αυτές τις εκπομπές άκουσα από τους συναδέλφους που σπίκαραν, ονόματα που δεν τα λες ακριβώς πρωτοκλασάτα, αλλά είναι συνυφασμένα με τις ομάδες. Κάτι σαν παιδικοί ήρωες δηλαδή... Στον Ιωνικό έπαιζε ο Νταρακλίτσας (που αργότερα έγινε Νταρακλίτσης), ο Ξανθόπουλος, ο Γρίμπιλας, ο Φρούσος. Στη Ξάνθη ο Παπαδημητρίου, ο Κεχαγιάς, ο Καραγεωργίου, ο Μαρτσέλο, ο Βρύζας. Στον Πανηλειακό ο Αρμύλαγος, ο Κολοσκόπης, ο Λυγνός (δεν αναφέρομαι καν στους Τζόρτζεβιτς και Γιαννακόπουλο). Στην Καλαμάτα ο Κοψαχείλης, ο Δρούγας, ο Μπαχράμης, ο Οφορίκουε, ο Χάγκαν (ούτε εδώ συμπεριλαμβάνω τον Λυμπερόπουλο). Στη Λάρισα ο Προβίδας, ο Τσακμακίδης, ο Μίλος, ο Νεμπεγλέρας (όπως και οι Μητσιμπόνας, Κολομητρούσης, από τη μεγάλη ομάδα της ΑΕΛ). Στην Παναχαϊκή ο Μικές, ο Βαΐτσης, ο Αργυρόπουλος, ο Κλάιχ (λόγω ταλέντου και καριέρας, ούτε εδώ μπορώ να σταθώ στον Γεωργάτο). Ποδοσφαιριστές που έχουν ταυτιστεί με τις ομάδες, τις τοπικές κοινωνίες, που αποτελούν τρόπον τινά σημαία τους. Που είχες λόγο να τους παρακολουθείς, καθώς ήξερες τα πάντα γι’ αυτούς.

Δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι σε τέτοιου είδους ομάδες, που επί της ουσίας οι περισσότερες παλεύουν για την αποφυγή του υποβιβασμού και σίγουρα δεν συγκαταλέγονται στις εμπορικότερες, αντίστοιχες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών στα τελευταία χρόνια. Κάθε χρόνο η κάθε ομάδα αλλάζει τουλάχιστον 10 ποδοσφαιριστές. Εννοείται ότι υπάρχουν ακόμη κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως μπορεί να είναι ο Μπρίτο στον Ατρόμητο ή ο Μιχαήλ στον ΠΑΣ Γιάννινα.

Η επιλογή των ΠΑΕ πλέον είναι... σε γρήγορους χρόνους. Πού διάθεση για να χτίσεις μία ομάδα. Πού λογική να έχει μία συνέχεια το ποδοσφαιρικό σου σύνολο. Εκτός λογικής να συνδεθεί ο ποδοσφαιριστής με την τοπική κοινωνία. Φέρε μία στρατιά ξένων και άσε τα υπόλοιπα.

Ο κόσμος έχει γυρίσει τη πλάτη του στο ποδόσφαιρο. Και μη ξεγελιέστε, δεν είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης. Είναι η λογική της απαξίωσης, την οποία έχουν επιφέρει οι παράγοντες των ομάδων. Τα εισιτήρια πλέον είναι πιο φτηνά αναλογικά με τα μέσα της δεκαετίας του 90. Κι αν ήταν οικονομικό το θέμα, αλήθεια, δεν υπάρχουν 30 χιλιάδες φίλαθλοι του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ με την άνεση να δίνουν κάθε 15 ημέρες από 10 ως 20 ευρώ για να πηγαίνουν στο γήπεδο; Δεν υπάρχουν τόσοι οπαδοί του Παναθηναϊκού, ώστε στη Λεωφόρο να είχε σε κάθε αγώνα sold out; Γιατί στην Ελλάδα του 2016 η Παναχαϊκή του Κατσουράνη έπαιξε στον αγώνα με το Λουτράκι, ενώπιον 6.000 θεατών, στην πλειοψηφία των οποίων ήταν οικογένειες; Λείπει η ταύτιση, απουσιάζει το όραμα, δεν υπάρχει κανένα αγωνιστικό ή εταιρικό ή εμπορικό πλάνο. Δεν υπάρχει καν ποδοσφαιρική ομάδα, παρά μόνο συμφέροντα και προσωπικές διαμάχες παραγόντων. Αλήθεια, πότε μιλήσατε τελευταία φορά για ποδόσφαιρο; Πάντα τις αποφάσεις των διαιτητών ψάχνουμε όλοι. Τον ορισμό τους. Τα replay. Τους κριτικούς διαιτησίας. Τις συμμαχίες στο ΔΣ της λίγκας. Το ποιος απείλησε τον έναν παράγοντα, ποιος έκαψε το σπίτι του άλλου. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Απ’ τα μεγάλα ψάρια, αλλά και απ’ τα μικρά...

Το 1996 η Παναχαϊκή που σώθηκε την ύστατη ώρα έπαιζε μπροστά σε 3.686,4 φιλάθλους ανά παιγνίδι. Η Καλαμάτα ενώπιον 4.748,7 θεατών. Ο Πανηλειακός είχε μέσο όρο εισιτηρίων ανά αγώνα 3.572,4. Την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, μετά τις τέσσερις εμπορικές ομάδες, στη πέμτη θέση της κατάταξης των εισιτηρίων κατετάγη ο Ηρακλής με 3.091 εισιτήρια. Λιγότερα δηλαδή και από τις τρεις ομάδες της Πελοποννήσου. Το 96 η Ξάνθη είχε 3.489,2 θεατές ανά αγώνα και είκοσι χρόνια μετά ο μέσος όρος της ήταν στους 1.265. Εξέλιξη... με την όπισθεν δηλαδή.

Όσο δεν καταλαβαίνουν οι παράγοντες ότι το ποδόσφαιρο έχει συναίσθημα και συγκεκριμένους πρωταγωνιστές, οι οποίοι δεν είναι οι ίδιοι, τόσο ο κόσμος θα φεύγει μακριά. Κύριοι, σας φτύνουν, δεν βρέχει. Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα...
Γράψτε το σχόλιο σας...
24/02/2018 • 08:17

Θέμα όρεξης και κινήτρου τα παιχνίδια σε Λίβερπουλ, Γουίγκαν, Λιλ και Μιλάνο

Μεγάλες ομάδες με μεγάλες φιλοδοξίες όπως η Λίβερπουλ και η Ίντερ καλούνται απόψε να παίξουν σοβαρά για να πάρουν αυτό που θέλουν. Αμφίρροπες συναντήσεις θα γίνουν στο γήπεδο της Φούλαμ, στο Μέχελεν και στο Ινβερνές

22/02/2018 • 10:19